Στάχτη το ιστορικό θέατρο Sannazaro στη Νάπολη - «Μια πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ»

Πληγωμένη βαθιά είναι η Νάπολη από την πυρκαγιά που ξέσπασε σήμερα, Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, στο κέντρο της πόλης και μετέτρεψε σε στάχτες το θέατρο Sannazaro. Εκτός από τις ζημιές στα σπίτια, η φωτιά κατέστρεψε μέρος της ιστορικής σκηνής της πόλης, που θεωρείται από τους Ναπολιτάνους το «Bomboniera της Via Chiaia».

Όπως διαβάζουμε στο quotidiano.net, ο θόλος του Sannazaro κατέρρευσε προκαλώντας ζημιές και στις κερκίδες. Η Νάπολη χάνει έτσι ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας της.

Οι εικόνες φέρνουν στο μυαλό μια οδυνηρή ανάμνηση: την εικόνα του θεάτρου La Fenice στις φλόγες. Ήταν 29 Ιανουαρίου 1996. Στην περίπτωση της Βενετίας, η πυρκαγιά ήταν αποτέλεσμα εμπρησμού – σε αντίθεση με τη Νάπολη, όπου η εισαγγελία έχει ξεκινήσει έρευνα για αμέλεια.

Η ιστορία του Sannazaro

Η ιστορία του Sannazzaro είναι μια αρχαία ιστορία, ζωντανή μαρτυρία της παράδοσης, του ταλέντου και του καλλιτεχνικού πάθους της Νάπολης. Το θέατρο Sannazaro εγκαινιάστηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1847, πριν από σχεδόν 180 χρόνια, με την πρώτη Grand Soirée: στη σκηνή οι ηθοποιοί της Compagnia Le Roy-Clarence με την κωμωδία «La petite Marquise» του Henri Meilhac.

Χτισμένο στην περιοχή του αρχαίου μοναστηριού των Ισπανών Πατέρων Mercedari, δίπλα στην εκκλησία της Sant'Orsola στην οδό Chiaia, το Sannazaro σχεδιάστηκε από τον Fausto Niccolini, γιο του αρχιτέκτονα Antonio, κατόπιν παραγγελίας του δούκα του Marigliano, Giulio Mastrilli.

Διακοσμημένο με χρυσό από τον Ρωμαίο ζωγράφο Vincenzo Paliotti, το Sannazaro χαρακτηρίστηκε ως «jolie bouquet», ένα κομψό σαλόνι αφιερωμένο στην υψηλή πρόζα και τη θεατρική παράδοση της Νάπολης.

Από την Eleonaora Duse έως τους De Filippo

Στη σκηνή του Sannazaro έχουν εμφανιστεί διάσημα ονόματα: Eleonora Duse, Tina Di Lorenzo, Ermete Novelli, Emma Gramatica, Antonio Gandusio και Ruggero Ruggeri. Το 1888 ήταν το πρώτο θέατρο της Νάπολης με ηλεκτρικό φωτισμό, ενώ το 1889 φιλοξένησε την πρεμιέρα του «Na Santarella» του Eduardo Scarpetta, ο οποίος ολοκλήρωσε εδώ τη μακρά καλλιτεχνική του καριέρα με το «O miedeco d' 'e pazze».

Στη δεκαετία του 1930, το Sannazaro ήταν επίσης το θέατρο όπου οι αδελφοί De Filippo έκαναν τα πρώτα τους βήματα προς την επιτυχία, με τον ακόμη νεαρό Eduardo να συναντά για πρώτη φορά τον Luigi Pirandello.

Η αναγέννηση με την Compagnia Stabile Napoletana

Από το 1934, μεταξύ πολέμων και οικονομικών δυσκολιών, το θέατρο γνώρισε μια περίοδο παρακμής, μετατρεπόμενο σε έναν κινηματογράφο με λίγους θεατές. Η αναγέννηση ήρθε στη δεκαετία του '60 χάρη στον Νίνο Βέγια και τη Λουίζα Κόντε, οι οποίοι το 1971 εγκαινίασαν εκ νέου το θέατρο με τη Compagnia Stabile Napoletana, ανεβάζοντας στη σκηνή το έργο «Annella di Portacapua».

Μετά το θάνατο του Βέγια, τη διαχείριση ανέλαβε η Λουίζα Κόντε και, στη συνέχεια, η εγγονή της Lara Sansone και ο γαμπρός της Mario Sansone, οι οποίοι συνέχισαν τη θεατρική παράδοση αφιερώνοντας την εταιρεία στη Λουίζα Κόντε.

Κέντρο θεατρικής παραγωγής αναγνωρισμένο από το υπουργείο

Η πρόσφατη ιστορία καθιερώνει το Sannazaro ως κέντρο θεατρικής παραγωγής αναγνωρισμένο από το υπουργείο Πολιτισμού από το 2018. Πριν από την πυρκαγιά, φιλοξενούσε παραστάσεις της ναπολιτάνικης παράδοσης, συναυλίες, πολιτιστικές συναντήσεις και εκδηλώσεις για παιδιά.

Μεταξύ των πιο πρόσφατων συνεργατών του συγκαταλέγονται οι Leopoldo Mastelloni, Gino Rivieccio, Peppe Barra, Biagio Izzo και Lina Sastri. Κάποτε φιλοξενούσε επίσης το «Il Caffè di Donna Luisa», ένα υπαίθριο μπιστρό αγαπητό στους Ναπολιτάνους και αφιερωμένο στην ιστορική διευθύντρια Λουίζα Κόντε, το οποίο καταργήθηκε πριν από πέντε χρόνια κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκε το 2021.